อาร์กอส เอ๊ย เว็บบอร์ดเราล่มสลายแล้ว

มาเถอะ ฝูงเรา จงมานั่งเมาท์ในนี้ไปพลางๆก่อน จงใช้รหัสลับที่เราส่งให้ไปแล้วเพื่อตั้งหัวข้อใหม่ๆ จนกว่ามันจะกลับมานะ

แล้วเกี่ยวยังไงกับรูปลุงทามาโน่ น้า ไม่เกี่ยวเลยจ้า พยายามจะเอารูปตอนบูโต เฟสต์มาฝากน่ะ

ช่วงนี้ไฮไลท์ของชีวิตประจำวันคือ การได้ไปซ้อมละครเวทีเรื่องความฝันกลางเดือนหนาว

หลังจากนอนกลิ้งไปกลิ้งมา เล่นกับแมวอยู่ที่บ้านเป็นเวลาครึ่งค่อนวัน ตอนเย็นคือเวลาที่เรารอคอย

ช่วงนี้การซ้อมเริ่มเข้มข้นขึ้นเพราะว่าใกล้จะแสดงแล้ว วันที่ยี่สิบ ตุลานี้เอง โอ้.....หนาวดึ๋งๆ จนถึงขั้วใจ

ยิ่งเมื่อวาน จอร์ชเอ๊ย หนักหนาสาหัส ซ้อมฉากโมโนล็อก ไปประมาณห้ารอบได้ เล่นเอาหอบแฮ่กๆๆ อายุอานามก็ไม่ใช่น้อยๆแล้ว นอกจากจะพูดแล้วร่างกายยังต้องทำงานไปด้วย ปกติถ้าไม่พูด ก็เคลื่อนไหวอย่างเดียว แต่นี่มันทำพร้อมๆกัน แล้วบทก็ยากด้วย เฮ้อ.....

แต่ดีมากๆ ที่ได้ทำงานกับครู ไม่นึกไม่ฝันว่าครูจะกลับมาทำงานกำกับอีก หลังจากไปอยู่เชียงใหม่ตั้งนาน ครูก็อายุหกสิบปีนี้แล้วด้วย งานนี้นอกจากจะได้มีโอกาสได้ทำงานกับผู้กำกับระดับตำนาน ก็เลยได้เรียนรู้วิธีที่ครูกำกับไปด้วย ครูจะละเอียดมากทั้ง body express และการพูดบทออกมา อะไรที่สายตาเรามองว่ามันดีแล้ว แต่ครูทำให้มันดียิ่งขึ้น ดีใจจังที่ได้เล่นเรื่องนี้ ถึงเวลาวอร์ม จะค่อนข้างปวดใจไปนิด เพราะลืมเก็บก้น เลยถูกค่อนแคะบ่อยๆ แฮ่ะๆๆๆ (สกูลนี้ ถือว่าการเก็บก้นของนักแสดงเป็นสิ่งสำคัญมาก อ้าวไม่ได้ล้อเล่นนะ เพราะแถวๆนั้นเป็นศูนย์กลางการเคลื่อนไหวของร่างกาย รวมทั้งอารมณ์ และอื่นๆ ด้วย เรียกว่า งานนี้จะดีชั่วอยู่ที่ก้น ฮึๆๆๆ)

งานนี้เรียกว่า ธรรมดาที่ไม่ธรรมดา เคยดูละครเรื่องนี้มาเมื่อสิบปีที่แล้ว ตอนนั้นคิดว่าตัวเองก็ทำละครเซอร์แด๊ก สุดฤทธิ์อยู่แล้ว แต่มาเจอเรื่องนี้ก็หนาวดึ๋ง ตอนนั้นอึ้ง ชอบ ถึงบางตอนจะยังไม่เข้าใจเพราะยังเด็ก แต่มันเป็นภาพจำมากๆๆๆ เรียกว่า ทั้งสไตล์และเนื้อหาเปรี้ยวมาก เราเองเด็กๆยังจี๊ดไม่ถึงด้วยซ้ำ

อีกสิบปีให้หลัง ไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้เล่นละครเรื่องที่เราประทับใจโคตร ฮ่ะ มันเป็นละครเวทีแห่งความใฝ่ฝันอันงดงามจริงๆ

เกี่ยวกับละครเรื่องนี้และครู ตามไปอ่านในลิงค์ของกลุ่มพระจันทร์เสี้ยวก็แล้วกันนะ

มันเกือบจะง่าย ในการเอ่ยปากร้องขอ.....

มันเกือบจะง่าย ในการดึงดันทำสิ่งที่เชื่อ.....

ฉันเอื้อมมือออกไป

คาดหวังจะคว้ามือใครซักคน บอกเขาให้ช่วยด้วย

แต่เป็นฉันที่ทำไม่ได้

เป็นมือฉันที่หดกลับ

เป็นปากฉันที่ปิดสนิท

......ฉันยังเชื่อ และ ดันทุรัง....

--------

เฮ้อ ช่วงนี้กำลังซ้อมละคร ความฝันกลางเดือนหนาว

เรื่องราวแห่งความใฝ่ฝันอันงดงามกับความจริง

นักแสดงก็ฝัน...ทั้งที่ความเป็นจริงจะไม่มีที่ให้ฝันอยู่แล้ว...

อีกสองสามวันจะร่อนจดหมายสมัครงาน